Patualangan di Bawah Tabiang Harau
Nama : Hanifa Nur Hajjah
NIM : 2310742008Pagi itu langik di Nagari Mungo, Kecamatan Luak, Kabupaten Lima Puluh Kota carah bana. Awan lapeh, angin batiup sepoi-sepoi. Di rumah, ambo jo Sikra alah janji untuak baranjak pai jalan-jalan ka Lembah Harau. Sabalumnyo, kami alah barundiang jo Indah di grup WhatsApp, rancana nan alah lama disusun, baru kini kami bisa pai katampek tujuan nan alah disapakati.
“Yo, pagi se lah awak barangkek. Jan lamo-lamo, ko lah bosan bana dirumah ndak ado karajo do,” kecek Sikra di chat.
“Yo, usahon sabalum hari paneh awak pai ka lembah Harau tu ” baleh si Indah.
Denai nan dari tadi sibuk mambaco buku, langsuang jago jo siap-siap. Ndak saba rasanyo bacarito pado alam nan rancak tu. Lembah Harau, sarugo alam di Luhak Limo puluah nan indak bisa ditandingi. Kami barangkek duo onda, Sikra mambaok motor onda punyo ayahnyo, Indah dibonceng di balakang, denai mambaok onda surang. Sapanjang jalan, angin pagi manyambuik kami, aroma sawah baru dibajak, suaro kokok ayam dari kampuang-kampuang nan kami lalui. Sasampainyo di jalan ka manuju lembah Harau, pamandangan alam alah nampak. Tabiang-tabiang batu granit nan tinggi manjulang tinggi ka langik, tampek batu nan basusun rancak bak dindiang raksasa. Sapanjang jalan masuak, kami disuguahkan jo pamandangan nan manabjukan.
“Eh, rancak bana pamandangan di siko yo,” kecek Indah lambek, mato nyo mancaliak ka suok kida.
“Itulah sebabnyo Harau jadi kebanggaan urang awak.” denai mangecek sambia galak
Sampai di sala satu spot favorit, kami parkirkan onda di situ. Di mungko kami, aia tajun mancurah dari ateh batu tinggi, bunyi gamuruahnyo bapadu jo suara angin. Indak banyak kecek, Sikra langsuang mambukak tarompanyo, lari ka bawah pancuran aia. Indah lah tagalak ketek mancaliak kalakuan Sikra, denai ikuit duduak di batu, mamasuan kaki ka aia nan janiah. Kami makan makanan nan alah kami siapkan dari rumah nan barupo roti, karupuak sanjai jo nasi bungkuih. Rasanyo makan di bawah aia tajun tu, alah bakcando makan di sarugo.
“Kalau ado tompek nan bisa mambuek awak lupo jo masalah nan ado di hiduik ko, mungkin di sikolah tompeknyo.” indah bacarito.
Sabalum pulang, kami mancubo naiak ka ciek bukik ketek nan ado di sakitar Lembah Harau. Parjalanan mandaki tu panek, tapi ado lawaknyo pulo, Sikra alah bolak baliak bacarito sasuatu nan lawak untuak mangurangi raso panek nan taraso. Indah nan awalnyo takuit-takuit, kini inyo lo nan paling basamangek. Sasampainyo di ateh puncak bukik, pmandangan nan sabana rancak untuak dipandang manjadi ubek panek dek kami katiko mandaki, indak sio-sio paneknyo. Tabiang tinggi nan manjulang gagah, bantangan sawah nan ijau, rumah gadang tampak dari kajauhan, langik biru barasiah indak barawan.
“Indah bana. Awak ndak salah rancak pai ka Harau lai,” kecek Indah, matonyo bakaco-kaco.
“Yo, awak harus ka siko baliak, tapi baramih jo kawan-kawan nan lain,” tambah Sikra.
Kami foto basamo, saliang mancibia sambia galak. Hari tu manjadi salah satu hari nan ndak akan kami lupokan. Di ateh bukik tu, angin manjadi kawan kami. Denai basanda di ateh batu, Sikra duduak sambia mamandang jauah ka bawah, Indah mancaliak dima tampek foto nan rancak. Suasananyo nan tanang, nan tadanga ciek bunyi angin jo suaro buruang nan datang siliah baganti.
“Kalian punyo cito-cito ndak?” tanyo Indah tibo-tibo.
“Cito-cito awak, ado rumah gadang nan talatak di kaki bukik Harau. Satiok pagi jago, lansuang disambuik jo pamandangan nan indah bakcando iko.”
“Kalau Indah, cito-cito nyo pai kaliliang Indonesia, pai ka pantai, gunuang, danau jo hutan.” jawek Indah tagalak
“Kalau denai… cukuik bisa iduik di nagari awak ko jo urang-urang nan ambo sayangi.” jawek denai
Suasana mandadak manjadi tanang. Angin nan manyajuakkan, batu-batu angek nan kanai cahato matoari, tapi hati kami malah angek. Kami batiga tau, walaupun impian kami babeda, tapi kami tingga di ciek nagari nan samo jo mancintai kampuang halaman. Sabalum turun dari bukik, kami duduak sabanta dulu. Di situ, Indah manyaritokan tantang amaknyo nan pandai mamasak randang. Sikra malah bacarito lawak wakatu inyo jatuah dari sapeda wakatu ketek. Denai nan biasonyo paontok , malah jadi ikuit-ikuik galak pulo.
Turun ka bawah, kami singgah ka salah satu kadai di pinggia jalan Harau. Minum es tebak, makan gorengan, rasanyo lamakdi makan wakatu hari nan paneh tu. Apak kadainyo malah bacarito basonyo dulu Lembah Harau ko acok jadi tampek bakemah dek mahasiswa jo masyarakaik nan pacinta alam. Kini ko makin banyak wisatawan nan datang untuak bakunjuang.
“Lah banyak nan datang kini, apo lai sabalum rayo patang. Tapi alah banyak tampek kemah kini nan dibuek resmi,” kecek r si Bapak kadai
“Pai kemah awak ka siko wakatu libur bisuak lah kawan-kawan kapan?.” tanyo indah ka kami
“Yo, kalau bisa dari kini awak rancanakan.” jawek denai
Alah pueh makan jo minum, kami siap-siap untuak pulang. Tapi bukannyo lansuang pulang manuju rumah, kami malah singgah dulu di sawah pinggia jalan. Duduak di ateh pamatang sawah, mamandang langik sore nan mulai manguniang. Matoari mulai turun, cahayonyo mamantul rancak di antaro tabiang Harau nan tinggi.
“bakpo rasonyo, Sik?” tanyo Indah.
“Rasanyo… sanang. Urang awak tu untuang bana, punyo kampuang nan indah bantuak iko,” jawek Sikra.
“Tapi alah jadi tugas awak untuak manjago. Jan sampai mangotori, jan sampai marusak alam nan rancak ko.” sambuang denai sambia galak.
Kami batiga tadiam sabanta, sasudah itu saliang mangangguak. Mungkin hari itu bukan hanyo patualangan, tapi sabagai pambukak untuak labiah banyak rencana lain. Barangkek pulang, onda bajalan lambek, suaro masin jo suara galak kami baradu di sapanjang jalan Harau nan panuah ko kanangan nan indak bisa dilupokan.
Babarapa hari sabalum patualangan nan sero tu, hiduik ambo biasa-biaso sajo. Kuliah, pulang, tugas, karajo rumah kagiatan nan kadang mambosankan. Tapi sasudah hari tu, rasonyo hiduik jadi labiah banyak warna. Di grup WhatsApp, bacarito tantang Lembah Harau ndak ado habisnyo. Kami kirim ulang foto-foto, bagalak-galak jo bcarito ulang hal-hal nan lawak wakatu di situ.
“Pai bakemah bilo?” tanyo Indah.
“Bulan muko lah cocok, ndak paralu jauah-jauah, awak cari tampek di bawah tabiang di lembah Harau patang,” baleh Sikra.
“Yo, awak cari malam nan bulannyo panuah. Kan makin rancak pamandangannyo.” jawek denai satuju.
Rancana baru pun dimulai.
Ado hal nan paliang indah dari sabuah parjalanan indak hanyo pamandangan, tapi raso basamo-samonyo. Patualangan awak hari tu indak sakadar jalan-jalan ka Lembah Harau, tapi juo tantang parsahabatan, tantang mimpi, tantang karinduan untuak pulang. Kami tau, di baliak kacanggihan dunia digital kini ko, hiduik di kampuang jo alam masih juo nan paliang manyanangkan. Pamandangan nan indah, angin nan sajuak, galak nan ikhlas, kasadonyo payah dicari di tampek lain. Dan bagi denai, Sikra jo Indah indak hanyo kawan jalan, tapi alah jadi bagian dari carito hiduik nan akan denai ingek selamo-lamonyo.
Sabalum lalok malam tu, denai masih taingek jo patualangan kami di Harau tadi. Mato sulik tapiciang, pikiran denai malah malayang-layang. Suaro aia tajun, angin nan manabangkan daun, galak tawa Sikra, suaro Indah nan acok manyampaikan carito, masih jaleh di pikiran ambo. Grup WhatsApp masih aktif malam tu.
Sikra manulis: “Awak ko janji, hiduik awak ndak akan basi kalau ndak acok-acok pai ka Harau.”
Indah mambaleh: “indak Sikra sajo, ambo iyo pulo! Lain kali awak bakemah, mambuek api unggun jo mamanggang jaguang.”
Denai mambaleh pesan, “Tunggu bulan purnamo, awak gas ka situ lansuang.” sambia galak-galak surang mancaliak pesan nan ado di grup.
Tibo-tibo denai tasadar kabarsamaan itu indah indak karano tampeknyo sajo, tapi karano urang-urang nan ado di situ. Babarapo minggu sabalum rancana baru tu talaksana, kami mulai banyak karajo. Sikra mangurus tenda, Indah mangurus logistik makanan, denai bagian manyari tampek bakemah nan cocok jo rancak. Denai tanyo ka urang kampuang sekitar Harau.
“Ado ciek tampek, dulu nan acok dipakai anak pramuka bakemah. Dakek jo batang aia, ado batu, ado batu gadang, aman,” kecek salah seurang urang tuo di kadai.
Indah malah samangek manyiapkan bahan makan. “wak mambaok randang! Randang buatan mamak. Sapo nan ndak rindu makan randang di alam bebas ko?”
Sikra ndak nio kalah. “Awak mambaok dagiang sate. Nan pantiang, malam tu ado baka-bakanyo!”
Kami makin semangaik. Dalam kapalo denai, suasana bakemah di bawah tabiang, langik carah dihiasi bintang, suaro dari batang aia jo suaro galak urang nan denai sayangi, alah indah bana.
Hari tu akhirnyo datang. Kami barangkek dari pagi, mambaok barang panuah di onda. Tenda, sleeping bag, makanan, minuman, kasadonyo lengkap. Sampai di tampek kemah, batua kato urang tuo kadang patang, tampeknyo cocok bana. Batu gadang nan landai, aliran batang aia nan janiah, di kaliliangi rumpuik jo papohonan rindang. Di kajauhan, tabiang-tabiang tinggi Harau manjadi latar nan rancak bana. Kami lansuang mambangun tenda. Sikra mamasang tali, Indah mangurus dapua darurat, denai manyusun barang. Siang tu kami mandi di batang aia. Aianyo dingin, janiah, sajuak. Saolah-olah kasado panek nan kami raso lansuang ilang. Sore harinyo, Indah mulai mamasak. Aroma randang mulai harum, nasi tanak, teh talua siap untuak diminum. Denai jo Sikra sambia mancari kayu baka untuak bekko malam.
Malam datang. Bulan purnamo basinar carah, tampek bakemah kami ditarangi cahayo putiah nan lambuik. Api unggun iduik, baro merah manari di tangah kalam. Kami duduak malingka, denai, Sikra jo Indah. Indah mulai bacarito kisah-kisah mistik Harau. Tantang urang bunian, tantang batu nan konon ado panunggunyo, tantang aia tujun nan acok didatangi malam-malam dek mahluk gaib.
“Eh, Indah, jan lah mambuek kami takuik,” kecek Sikra satangah bagara, tapi matonyo mancaliak ka suok kida.
Denai cuma galak. “Bia malam ko ado tantangan, Sik.”
Tapi bukannyo takuik, kami malah galak sampai sakik paruik. Carito horor barubah jadi carito lawak. Suasana malam tu taraso sampurna. Api unggun, randang nan harum, teh talua nan angek, bintang-bintang bakelip jo suaro gamarinciak aia batang aia. Di antaro cahayo api unggun tu, denai sadar ciek hal iduik ndak paralu banyak kamewahan. Alam, kawan nan salalu ado jo hati nan ikhlas cukuiklah untuak sanang.
Kami batigo bajanji malam tu “Satiok taun, awak harus datang ka siko, walaupun sakali.”
Sikra maangguak, Indah galak, denai manengok api unggun nan mulai jadi baro. Lembah Harau, saksi patualangan kami. Tampek di mano impian ketek dibisiakkan, galak gadang dilapehan jo pasahabatan dibangun jo ikatan nan ndak akan bisa diputuihkan dek wakatu.
Subuah tu kami jago lambek. Ambun masih manempel di daun, suaro buruang mulai rami, udaro pagi dingin manusuak tulang. Sikra bagalumun di sleeping bag, Indah maiduikan api ketek untuak mamasak aia. Denai kalua tenda, duduak di ateh batu gadang, mamandang tabiang-tabiang Harau nan manjulang gagah. Matoari baru manampakkan sinar dari baliak bukik, parlahan-lahan cahayonyo menyinari tabiang batu, mambuek warnonyo barubah jadi kamerahan. Pqmandangan itu, Subhanallah, rancak bana.
“Eh, jagolah! Rugi kalau ndak mancaliak pagi bakcando iko,” imbau denai ka Sikra.
Sikra akhirnyo kalua, matonyo masih lum tabukak, “ondeh… rancak bana, awak ko ndak baduto.”
Indah datang mambaik galeh teh talua. Kami duduak batigo di ateh batu gadang, minum teh angek sambia manyaksikan alam jago dari lalok. Di bawah sana, batang aia mangalir tanang, suaro aia manyatu jo suaro buruang. Saolah-olah Lembah Harau hanyo punyo kami batigo pagi tu. Jam sapuluah siang kami mulai bakameh. Barek rasanyo maninggakan tampek ko. Tapi kami janji, iko indak nan tarakhir. Tenda dibongka, sampah dikumpuakan, ndak ado ciekpun barang nan ditinggakan. Alam harus barasiah, karano awak nan datang harus manjago. Sabalum pulang, kami bafoto di mungko batu gadang nan jadi saksi kabarsamaan kami nan samalam.
“Awak ndak akan lupo malam nan rancak ko,” kecek Indah liriah.
Sikra tapuak bahu denai. “Sumpah iko kemah nan paliang sero nan awak rasokan salamo iduik awak.”
“Iko baru awalnyo ma, Sik. Banyak lai rancana nan akan awak buek.” jawek denai sambia galak
Parjalanan pulang kami lewati jo lambek-lambek, sa akan-akan kaki ndak rela maninggakan Harau. Tapi iduik taruih bajalan jo awak tau, patualangan salanjuiknyo alah mananti di mungko.
Indak bara bulan sasudah patualangan itu, iduik kami kambali pado rutinitas biaso. Tapi ado ciek hal nan ndak barubah yaitu persahabatan kami. Kami acok bacarito ulang tantang malam di Harau, tantang randang amaknyo Indah, tantang api unggun, tantang carito horor nan barubah jadi lawak. Di kampus, di kadai kopi, di pinggia jalan carito itu jadi bahan candaan jo kanangan indah. Lembah Harau indak hanyo tampek wisata bagi kami. Inyo iyolah saksi, tampek lahianyo cito-cito baru, tampek tabiknyo impian, tampek batamunyolah kawan-kawan nan satia. Kadang, di malam nan sunyi, denai masih bisa mandanga dalam ingatan suaro aia tajun, aroma api unggun, suaro galak Sikra jo canda Indah. Carito itu ndak akan habis, sampai kapan pun juo. Karano patualangan nan rancak indak tantang jauahnyo parjalanan, tapi tantang siapo nan datang basamo. Jo kami batigo, denai, Sikra jo Indah alah mambuktian itu di Lembah Harau.